Üretimi önemsemeyen, üreticiyi zarara uğratan dışa bağımlı bir politika hem katma değerin artmasını hem üreticinin emeğinin tarlada çürümesini planlar.
Fındık üreticisi mutsuz.
Pancar üreticisi mutsuz.
Meyve üreticisi mutsuz.
Hububat üreticisi mutsuz.
Türkiye’de mutlu olan çiftçi kalmadı.
Eylül’den sonra başlayan pancar hasadı, alım yetersizliği nedeniyle tarlada yığın hâlinde bekletiliyor. Oysa pancarın ömrü sınırlı; bekledikçe çürüme, fire ve ekonomik kayıp riski artıyor. Bir yıllık emek, birkaç günlük bekleyişle heba olmamalı!
Kantarlar var, fire sistemi var. Peki, neden bu imkânlar bu yıl etkin şekilde kullanılmıyor? Mevcut kantarlar aktif çalıştırılsaydı, üreticinin mağduriyeti azaltılamaz mıydı? Üretici ürününü teslim etmek için beklerken çürüme riskiyle baş başa bırakılmamalıdır.
Bu yıl kantarlar aktif çalıştırılsa, pancar alımları hızlansa kime zararı vardı? Gelecek yıl yığın sistemi önceden planlanacak mı?
Üreticinin emeğini korumak, yetkililerin sorumluluğudur. Pancar tarlada çürümesin, üreticinin alın teri ziyan olmasın
